Studio Shehrazade

Haider sherah groot
don 05 sep
Het Theaterfestival, Vooruit Gent
Start om 20:00 Tickets
vri 06 sep
Het Theaterfestival, Vooruit Gent
Start om 20:00 Tickets
woe 11 sep
Het Theaterfestival, Brakke Grond Amsterdam (NL)
Start om 20:00 Tickets
vri 06 maa
C-Mine Genk
Start om 20:15 Tickets
zat 28 maa
De Kriekel Tessenderlo
Start om 20:00 Tickets
zat 11 apr
Rataplan Antwerpen
Start om 20:00 Tickets
din 21 apr
De Warande Turnhout
Start om 20:15 Tickets
din 28 apr
De Studio Antwerpen
Start om 20:00
woe 29 apr
Brakke Grond Amsterdam (NL)
Start om 20:30 Tickets
don 30 apr
Brakke Grond Amsterdam (NL)
Start om 20:30 Tickets

Stel dat er een zwart gat is waar we ons aan het alziend oog van de publieke opinie, van de maatschappij en haar moraal kunnen onttrekken en ongeremd onszelf kunnen zijn, afgepeld van uniformen, codes en predestinatie. Vrij om te zijn, om lief te hebben, om de significant other daadwerkelijk te ontmoeten. Studio Shehrazade is zo'n plek. Daar vinden twee mannen, een Ghanees en een Irakees mekaar. Daar sneuvelen de taboes die hen weerhielden. What happens in the Studio, stays in the Studio. Alleen hun mentale foto's zijn hun stille getuigen. De acteurs/dansers sarren de begrenzing van hun vrijheid. Hoe beangstigend zijn hun wildste dromen, hoe diep is hun verlangen nu dat tastbaar wordt? Hoe ver of hoe dichtbij geraken ze bij de ander? Hoe groot is de druk van de buitenwereld die hen opwacht en de angst voor de enige getuige van hun ware gelaat, de geliefde ander?

Studio Shehrazade is een dans/theatervoorstelling, geïnspireerd op het werk van de Libanese (archief)kunstenaar Akram Zaatari. Hij ontsloot de collectie van fotograaf Hashem El Madani die in Beirut een discrete fotostudio runde, waar mensen hun ware aard en geheime fantasieën in beeld lieten brengen. For their eyes only. Studio Shehrazade wil nooit in een stereotiepe benadering van het thema vervallen, maar op een eenvoudige gevoelsmatige manier de issues blootleggen die we met genderdifferentiatie hebben. Studio Shehrazade wil de grenzen aftasten van de perceptie die sommige culturen hebben op homoseksualiteit en wil de fobie en daaruit volgende gruweldaden in specifiek het Midden-Oosten en sommige Afrikaanse landen aan de kaak stellen.


Een productie van Kloppend Hert en ARSENAAL/LAZARUS in coproductie met Vooruit Gent en C-TAKT Genk

MET DANK AAN
Abdellah Bijat, Johan Van Acker, Sarah Eisa, Edoardo Ripani, Geert Opsomer, Kristof Van Hoorde, Bart Grietens, Bob De Mol, Transfo Collect, Jong Gewei, Bij De Vieze Gasten, Marsha P. Johnson, Harvey Milk, Mufti Abu Nawas voor zijn verhelderende lessen over anale seks, alle jongensbruiden die Afrika groot hebben gemaakt, Mashrou Layla, Tarkan, Ricky Martin, Madina Obroni de eerste Ghanese transgender die uit de kast kwam.



Spel

Haider Al Timimi & Gorges Ocloo

Regie

Haider Al Timimi

Co-regie

Renée Goethijn

Choreografie

Georgina Del Carmen Teunissen

Dramaturgie

Bart Capelle

Lichtontwerp

Reynaldo Ramperssad

Affiche

Mario Debaene

Kostuum

Marij Debrabandere

Scenografie

Sven Roofthooft

Techniek

Dieter Lambrechts, Thomas Cuyckens, Valentin Boucq, Sibbe Velghe

Zakelijke leiding

Brigitte Mys

Productieleiding

Marjolein Hectors & Elise De Vos

Een productie van

Kloppend Hert, ARSENAAL

In coproductie met

Vooruit Gent & C-TAKT Genk

Al wat je niet durfde vragen over homoseksualiteit…

Wat de Irakese Haider Al Timimi en de Ghanese Gorges Ocloo in ‘Studio Shehrazade’ doen is niet min: met open vizier onderzoeken ze als hetero mannen waar de haat en afkeer voor homoseksualiteit of andere vormen van ‘queerness’ vandaan komt. Ze gooien het eigen lijf in de strijd tegen zo’n kromdenken. Zo laten ze zien dat de grenzen tussen ‘straight en ‘gay’ of ‘queer’ minder scherp en absoluut, en lang niet zo cultureel bepaald zijn als religieuze en politieke leiders om dubieuze motieven voorhouden. En passant steken ze ook al eens de draak met de omgekeerde beweging die homoseksualiteit rabiaat als een identiteit wil opeisen. Humor is inderdaad hun wapen tegen hatelijke onzin.

Studio Sherazade was de naam van de fotostudio van Hashem El Madani in Beirout. Iedereen kon er terecht om zijn of haar geheimste fantasieën op de gevoelige plaat vast te leggen. De Irakese kunstenaar Akram Zaatari wist er later de hand op te leggen en maakte dit buitengewone oeuvre wereldkundig, o.a. door een tentoonstelling in Tate Modern London. Die studio staat prominent rechts vooraan op het podium. Al Timimi en Ocloo staan er te pronken in innige omhelzingen. Het resultaat zie je, naast foto’s van Al Madani zelf, op een scherm achteraan. Omhelzingen worden steeds intiemer, met hete kussen erbij, maar altijd gaat het vooral om het beeld dat ze van zichzelf projecteren. Het is een charade van een gedroomde, maar onmogelijke werkelijkheid. De gevoelens en gedachten die daarbij opwellen, van pauwentrots tot onzekerheid, maken ze kenbaar met pancartes, zoals Bob Dylan ooit deed in de film bij ‘Subterranean Homesick Blues’.

‘Subterranean’ en ‘Blues’ zijn wel de gepaste woorden hier, want buiten de fotostudio is het al kommer en kwel voor deze heren die zo graag met hoge hakken, gestifte lippen en rokjes door het leven zouden gaan. Iets waar ze trouwens niet alleen mee staan. Op een bepaald moment paradeert Al Timimi parmantig over het podium in een generaalskostuum, met een grote donkere zonnebril en kepie waarmee hij sprekend lijkt op Moammar Khadaffi. Al zou die het dan misschien niet gewaagd hebben om zijn broek voor een rok te verruilen en een kinderkoets mee te zeulen. Of bokshandschoenen te dragen.

Daarmee zitten we bij de kern van de zaak: homoseksualiteit mag nu dan verketterd worden in de islamitische wereld, en al evenzeer in grote delen van Afrika, dat is een recent fenomeen. Om niet te zeggen dat homoseksualiteit in het Midden-Oosten of Afrika een bekende en lang niet zo controversiële of allesbepalende kwestie was als men ons nu wil doen geloven. Vooral Ocloo hamert erop dat het die vervloekte missionarissen waren die dat soort denkbeelden invoerden. Homofobie is Westerse import. Ze halen ook een paar pijnlijke verhalen uit de Westerse wereld van onder het stof, zoals het verhaal van de ‘drag queen’ Sylvia Rivera en haar trawant Marsha P. Johnson. Ze beijverden zich voor de erkenning van de rechten van gays, transgenders en drag queens in de USA. Maar ze verbonden daar ook een strijd voor meer sociale bescherming aan. Als puntje bij paaltje kwam schoof de mainstream van de gay liberation movement hen echter terzijde als ‘te extreem’.

Al Timimi en Ocloo deden behoorlijk wat huiswerk om de achterzijde van deze geschiedenis naar boven te halen. Wie dat wil kan na de voorstelling heel wat documentatie mee naar huis nemen. Het mooie van de voorstelling zit echter vooral in de feestelijk ongeremde manier waarop Al Timimi en Ocloo hun tijdelijke ‘gender bend’ vieren. Ze laten zich steeds verder gaan in extatische rituelen die van alle denkbare ‘culturele tradities’ een vrolijk excessief zootje maken. Hoe zotter het wordt, hoe meer ze het publiek ook betrekken bij hun esbattementen.

Zo creëren ze sympathie voor mensen die uit de band springen, zonder ook maar iemand een haar te krenken. Het kan niemand onbewogen laten. Stel dat je ook zo’n gek verlangen had: ‘Et alors?’. ‘Studio Shehrazade’ is daardoor volkstoneel in de beste zin van het woord: het brengt de kijker iets bij over zichzelf, zonder belerend te worden, zonder in ontoegankelijke theorie te vervallen of slogans te debiteren. Het is inzicht, in een leutige verpakking. Maar wel inzicht.

Pieter T’Jonck

Voorbij

zat 03 aug
TAZ (uitverkocht) Oostende
zat 03 aug
TAZ (uitverkocht) Oostende